Hepimizin okul dönemleri hep bir üst sınıfa özenmekle gecmistir aslında.İlk ögretimde,liseye,lisede üniversiteye...Hele birde üniversiteyi kazanmıs ablamız abimiz olmussa evimizde her gelisinde gidisinde onun yerinde olmaya can atmısızdır...Evet hepimiz o yaslarda buna kısaca özgürlük dedik...Bir gün ne büyük hata yapmısım büyümekle diyecegimizi bilmeden,büyümek istemek aslında en büyük hataymıs...

Korkarak yasıyoruz cünkü...

Hic kadro fazlası var seni öğrenci yapamayız demezler mesela ya da okumak icin kapı kapı dolasıp bir devlet okulu aramamısızdır hiç birimiz.Hatta ne okul icin,ne forma icin,ne de defter kitap icin bas agrıtmamısızdır.Bunları düsünen anne babalar varken bize düsen sokakta oyun oynamak olmustur hep. Sonra o özlemle beklenen gün gelir,aslında yas büyüdükce pek te özlenmemektedir.Sevinç cıglıkları ile kepini havaya attıgın günün sabahı baslar iste korku.Peki ya simdi? Her geçen gün bir cok meslek grubunda issizlikten dert yanan cok mühendise,doktora,hemsireye,memura,avukata vb rastlıyoruz ve her gecen gün artan rakamlarla...Ortaokulda matematik ögretmenim hep derdi ki ''Herkes üniversite okuyacak degil.Bu ülkeye cöpcüde lazım,hammalda,soförde...'' Buda dogru lise mezunuda olabilirsiniz ama binlerce üniversite mezunu işsizken lise mezunu olmak işin dahada zor kısmı aslında...

Ve tüm mesleklerin anası hatta insanlıgın ısıgı ögretmenler...Bir kac aksam önce sabaha kadar izlediğim bir tv programında,ögretmen olmadıgım halde icim parcalanarak baktıgım ekranda,duydugum dinledigim hayat hikayelerinde onların hissettiklerini hissedebilmem mümkün degildi. Ama yüzleştiğim gerçek bir kez daha Türkiye'nin % 13 ile işsizlikte Dünya üzerinde 5. ülke olması ve eğitimin aslında her şeyin başı olmasıydı.

Gece yarısı yapılan bu program reyting rekoru kırdı,çok evde gözyaşları ile izlendi ama asıl önemli olan bu programı izlemesi gerekenlerin o saatlerde ne yaptığıydı?

Aslında atanamayan bir öğretmen kardeşi olmama rağmen konunun ne kadar ciddi olduğunu birazda o akşam farkettim ve ne yazık ki çokta umutsuz gözüktüğünü.Düşünün ki bir sözleşmeli öğretmen eş durumundan tayin isteyip eşinin yanına gidemiyor.Buna hakkı yok çünkü.Ve bu öğretmen üç çocuk annesi.Çocuklarının ikisi yanında,biri babada.

Ayrı ayrı aynı hayatları yaşamak kolaymıdır?

Sözleşmeli anne olmak istemiyorum diye isyan ediyor ağlayarak.

Yıllardır atanamadığı için diplomasını yırtan öğretmenlerden tutunda,psikolojisi bozulup intihar eden öğretmenler anılırken her geçen yıl mezun olup artan öğretmen sayısıyla arap saçına dönen bir meslek öğretmenlik.

Buraya kadar yazdıklarımın karışıklıklığı ortada zaten ama temel sorun öğretmenlerin atanamaması değil,öğrencilerin genç ve branjında öğretmenlerle yetişememesi.Çünkü eminim ki öğretmenlerimiz sadece kendilerini düşünmüyorlar,bir öğrenciyi tam anlamı ile yetiştirme ve bilgileri ile donanımlama istekleri içlerinden taşan.O duyguyu yaşamak için yıllarca emek harcamadılar mı zaten?

Ulu Önder Atatürk'ün çok güzel bir sözü vardır '' Milletleri kurtaranlar yalnız ve ancak öğretmenlerdir.Öğretmenden,eğiticiden yoksun bir millet henüz millet adını almak kabiliyetini kazanamamıştır.Ona basit bir kitle denir,millet denemez.Bir kitle millet olabilmek için mutlaka eğiticilere ve öğretmenlere muhtaçtır.” (İzmir-1925)

Aradan çok uzun yıllar geçer ve Türkiye Cumhuriyet'i Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan'da der ki ; ''Kardeşim dünyanın hiç bir yerinde bir fakülteyi,bir eğitim enstitüsünü bitiren öğretmen oluyor diye bir şey yok ki.Aynı şekilde üniversiteyi bitiren herkesin iş bulacağına dair de bir şey yok.'' (İstanbul - 2010)

Buyurun siz yapın şimdi kıyaslamayı? Ve yanalım hepimiz halimize. Özlemle beklediğimiz özgürlüğün eş anlamlısı korku ne yazık ki.

Umarım bir gün tüm bunlar hoş seda olur kalır hafızalarda.

Umutta fakirin ekmeği ne de olsa.