Öğretmenin teki yazılı sınavda öğrencilerine bir soru sormuş, ‘Yüzyılın en önemli icadı nedir?’ diye. Öğrencilerden bir sürü teknolojik cevap gelmiş, ’Cep telefonu, televizyon, bilgisayar, internet, uçak, araba vs.’… Şimdi siz de bir cevap verin… Öğretmenin yüz (100) puan verdiği cevap, ‘Tuvalet kâğıdı’ imiş.

Aslında pek çoğumuza şaşırtıcı geliyor bu sonuç. Ama düşününce çok da haksız değil öğretmen! Yapılan binlerce icat var ve bunların hepsi bizim hayatımızda bir yere sahip. Peki, teknolojinin geldiği bu son noktada, bu icatların hayatımızı ne kadar kolaylaştırdığını söyleyebiliriz?

‘Delikli boru çıktı, mertlik bozuldu!’ demişler. Yok artık öyle kılıçla, okla çetin savaş. Sam Amca bir tuşa basıyor, koca şehir havaya uçuyor. Olayın biyolojik izleri günümüze kadar gelebilmiştir! Geçelim…

Cep telefonuna bakıyorsun… Bir fotoğraf karesi var aklımda, dört kişi bir kafede oturmuşlar, birbirlerinin suratlarına baktıkları yok! Hepsinin elinde birer cep telefonu, kim bilir kiminle mesajlaşmaktalar! Yaydığı radyasyonu da geçtim, duvar bu cep telefonları duvar! Milletin yüz yüze konuşmasını engelliyor ama oturduğun yerden Kanada’ya telefon açabiliyorsun!

Hatırlıyorum, başımdan geçmişti. Kız arkadaşımla bir akşam yemeğindeyim. Böyle mumlar yakılmış filan, el ele tutuşmuşuz, gayet romantik bir ortam. Kız arkadaşımın kulağına sevgi sözcükleri fısıldamaktayım… Derken ‘Çaaat’, bir telefon! Kız arkadaşımı işten arıyorlar. Konuş babam konuş… Tam kapatıyor, bir telefon daha. Kapatıyor, bir tane daha! Böyle nasıl söyleyeyim, sinir krizi geçirmemem elde değildi! Şimdi 3G teknolojisi geldi bir de ülkemize… Hoş geldi… Arkadaşlarımla yüz yüze konuşamaz oldum, bir de telefonda yüz yüze konuşacağım ha! Öyle mi?

Televizyon, bilgisayar desen ufacık tefecik, içi bomboş kutucuk! Böyle bir koltuğa – sandalyeye oturmuş, saatlerce esirisin aletin! Git bir spor yap, yoook! Benim çocukluğum bahçelerde – tarlalarda koşa koşa oyun oynayarak geçti. Günümüzdekilere bakıyorum, hepsinin çocukluğu sadece başparmaklarını hareket ettirdiği bir oyun konsolunda, futbolcuyu koşturmakla geçmekte!

Geçelim ulaşıma… Arabana binip, çıkmışsın yola. Hani eskidendi ya, zaten yol bir sürü köyün içinden geçmekte. Git bir köy kahvaltısı yap! Susurluk mu, ayran iç! Ayvalık mı, tost ye! Ezine mi, peynir al… Şimdi bir otoban var, dümdüz git! Hiçbir şey yok! Ne oldu? Yol bir saat kısaldı! Ne oldu? Köy aç kaldı… Eee iş yok! Köydeki ne yapacak? Topla bavulu, ver elini İstanbul – Ankara kardeş… Uçakla yolculuk da yaygınlaştı ya şimdi, uçakta içtiğim su için bile para istiyor namussuzlar!

Yalnızız şu fani dünyada, hem de hiç olmadığımız kadar yalnızız! Kalorifer petekleri çıktı, herkes çekildi kendi odasına! Nerede sobanın tüm aileyi bir arada tutan sıcaklığı? Ben size söyleyeyim: Buhar oldu uçakla uçtu gitti… Tadına hasret kaldım yahu, annem kestane pişirmez oldu…

Görüyorum bundan 30 yıl sonrasını… 18 yaşında yüz kiloluk bir genç; odasında oturmuş, sol eli oyun konsolunda, sol tarafında duran ekrana bakarak oyun oynamakta, sağ eli klavyede, sağ tarafında duran diğer bir ekrandan internet üzerinden oyun oynadığı arkadaşına laf sokmakta ve diğer arkadaşlarına da laf yetiştirmekte, tam karşısına da cep telefonunu koymuş, kız arkadaşıyla görüntülü muhabbet teknolojisiyle flört etmekte, arada klavyeyi bırakıp cep telefonunun ekranından kızın elini tutmakta, okşamakta, öpmekte!...

Ben mi çok karamsarım, garibim diye düşünüyorum bazen! Ben mi hep suyun ters istikametine doğru yüzmeye çalışıyorum diye… Odama bakıyorum… Cep telefonum hemen yanı başımda, bu yazıyı dizüstü bilgisayarımda yazmaktayım. Birazdan da internet üzerinden gazeteye ulaştıracağım… Hayır! Teknoloji aslında yeri ve zamanı geldiğinde, gerektiği kadar kullanıldığında güzel! Çok mu aceleniz var, tabii ki uçağa atlayıp gideceksiniz! Dünyadan haberiniz mi yok, tabii ki televizyonu açıp haberleri izleyeceksiniz! Bir yazı yazıp gazeteye mi göndereceksiniz, tabii ki elyazısıyla yazıp, postayla göndermeyeceksiniz! Soba kullanıp, çevreyi de kirletmemeniz gerekir elbet, ama o aile sıcaklığını kalorifer petekleriyle de yaşatmayı bilmeniz gerek,  değil mi… Annem beni merak ettiğinde elbet cep telefonumdan ulaşacak bana! Arada siz de oyun oynayacaksınız bilgisayarla!  Diyesim o ki,  bu teknolojik aletleri kullanmanın yeri, zamanı ve ölçüsü çok önemli…

Gelin, siz de bir sınır koyun teknolojiye! Gerçek hayattan soyutlamadan geçirin ömrünüzü! Arkadaşlarınızla kafeye gidip birer çay içip muhabbet etmenin yerine, internetten yirmi kişiyle mesajlaşıp sohbet etmeyi koymayın mesela. Veya ailenizi arayıp nerede olduğunuzu ve kaçta geleceğinizi bildirdikten sonra cep telefonunuzu kapatın… Arada odanızdan çıkıp, ailenizle sohbet edin. Unutmayın! İnternet siz olmasanız da olacak, aileniz, dostlarınız, arkadaşlarınız size - muhabbetinize muhtaç ama…

Biliyorum, çoğunuz yazının başında sorduğum soruya, ‘Cep telefonu’ diye cevap verdiniz. Ve şimdi bir daha soruyorum! Tuvalet kâğıdı mı, cep telefonu mu? Hangisi bir mecburiyet aslında…